سنگ ماه Moon stone در واقع فلدسپات ارتوکلاز به فرمول KAlSi3O8 مي باشد و به رنگ هاي خاکستري، سفيد، صورتي، سبز و قهوه‌اي ديده مي شود ولي باارزش‌ترين آن به رنگ آبي سير است اين کاني داراي چگالي 2 55 تا 2 58 مي باشد
  
   هماتيت اوليژيست با فرمول شيميايي Fe2O3 از كلمه يوناني Hematicos به معني خونين گرفته شده است مقدار آهن در اين كاني به 70 مي رسد و مقدار بسيار كمي آب دارد رنگ اين كاني از خاكستري فولادي تا سياه آهني تغيير مي كند و قطعات نازك از آن به رنگ قرمز خوني سير است و انواعي از آن به صورت توده‌اي و خاكي قرمز قهوه‌اي كدر تا قرمز روشن، اپك و كدر مي باشد جلاي اين كاني فلزي و نيمه فلزي، سختي آن 6- 5، چگالي 265 و شكننده مي باشد
 
نوشته شده توسط گروه زمين شناسي استان اصفهان در ساعت 9:18 | لینک  | 

باستان شناسان چيني موفق به كشف بيش از 3 هزار ردپاي دايناسور در منطقه‌اي شدند كه گفته مي‌شود بزرگترين گروه فسيل‌هاي مربوط به حيوانات باستاني كره زمين در آن منطقه يافت شده است. به گزارش فارس، گفته مي‌شود اين ردپاها كه پس از 3 ماه اكتشاف در منطقه ژوچنگ در شرق استان شاندونگ چين كشف شده‌اند 100 ميليون سال قدمت دارند.
   ردپاها بين 10 تا 80 سانتيمتر طول دارند و متعلق به دست كم 6 گونه مختلف دايناسورها از جمله تيرانازوروس هستند.
   وانگ هايجون از مقام‌هاي آكادمي علوم چين به شينهوا گفت اين ردپاها همگي در يك جهت هستند كه احتمالاً نشان دهنده مهاجرت يا فرار جمعي توسط دايناسورهاي گياهخوار بر اثر حمله است.
   باستان شناسان در 30 نقطه منطقه ژوچنگ موفق به كشف فسيل دايناسورها شده‌اند كه به همين دليل اين منطقه به شهر دايناسورها معروف شده است.
   در اين منطقه 2 اكتشاف عمده از سال 1964 تا كنون رخ داده است و دانشمندان معتقدند كشف اين تعداد زياد از دايناسورها در منطقه‌اي كوچك شايد بتواند سرنخي را از نحوه انقراض آنها در حدود يك ميليون سال پيش به دست دهد.
   طرحهايي براي ايجاد پارك فسيل‌ها در اين منطقه در دست بررسي است

منبع:http://ngdir.com

نوشته شده توسط گروه زمين شناسي استان اصفهان در ساعت 9:15 | لینک  | 

گروهی بین المللی از اخترشناسان در دانشگاه هرتفوردشایر موفق به یافتن جرمی کیهانی شده اند که شاید سردترین جرم فروستاره ای باشد که تا به حال در خارج از منظومه خورشیدی کشف شده است. به گزارش مهر، این محققان با استفاده از تلسکوپ فروسرخ انگلستان موفق به شناسایی این جرم که از جنبه ساختاری به عنوان یک کوتوله قهوه ای شناخته می شود شده اند. آنچه باعث شگفتی اخترشناسان شده است رنگهای عجیب این جرم کیهانی است که متناسب با طول موجی که از طریق آن رصد انجام گیرد گاهی چهره ای سرخ و گاهی چهره ای آبی رنگ به آن می بخشد.
  
   نام این جرم SDSS1416+13B بوده و در مداری وسیع در اطراف کوتوله قهوه ای درخشانتر و داغتری قرار گرفته و تنها امکان مشاهده آن در نور فروسرخ وجود دارد. این دو جرم در فاصله 15 تا 50 سال نوری از زمین قرار دارند که از بعد اخترشناسی فاصله ای بسیار نزدیک محسوب می شود. همچنین حرارت این جرم در حدود 200 درجه سلسیوس تخمین زده شده است.
  
   این جرم کیهانی برای اولین بار توسط بن برنینگهام از دانشگاه هرتفوردشایر شناسایی شد که به گفته وی ابتدا این کوتوله قهوه ای در طیف فروسرخ نسبت به دیگر کوتوله های قهوه ای در رنگ آبی کمرنگ تری دیده می شد. سپس تلسکوپ سابورو آن را نوعی جرم به نام کوتوله های T معرفی کرد که در اتمسفر آن مقادیر زیادی متان یافته می شود. در نهایت دانشمندان با استفاده از تلسکوپ فضایی اسپیتزر SDSS1416+13B را در طول موج طولانی تری مورد بررسی قرار دادند و دریافتند در این طول موج این جرم سرخ ترین کوتوله ای است که تا کنون مشاهده شده است.
  
   بر اساس گزارش ساینس دیلی، کوتوله های قهوه ای که بسیار کوچکتر از آن هستند که بتوانند ستاره باشند، اجرامی کوچکتر از ستاره ها و بزرگتر از سیاره های گازی مانند مشتری هستند که به دلیل حرارت پایین از نور کمی برخوردار بوده و در نور مرئی بسیار کمرنگ دیده می شوند.
منبع:http://ngdir.com
نوشته شده توسط گروه زمين شناسي استان اصفهان در ساعت 8:27 | لینک  | 

   ديرين ترين سنگ هايي كه مي توان در منطقه اصفهان يافت، از دوره ژوراسيک پايين يا لياس باقيمانده است. اين تشكيلات از ماسه سنگ و شيست ساخته شده است. شيست هاي سياه رنگ و گاه سبز رنگ، در بسياري از نقاط، زير فشارهاي شديد تكتونيكي، دچار دگرگوني شده و به سريسيتوشيست تبديل شده اند، كه بيشتر دره ها و نواحي پست ناحيه را تشكيل مي دهند. در منطقه اصفهان، در مورد دوره هاي ژوراسيک مياني و ژوراسيک بالايي نيز چينه شناسي بزرگي وجود دارد. ماسه سنگ هاي قرمز رنگ فسيل ندارند و آثار چينه ها را در آن ها مي توان در خوارسگان در خاور، كوه هاي لاشتر و صفه در جنوب، شاه كوه در جنوب باختري و كوه هاي پيلا يا پيلارته يا سيد محمد در شمال باختري اصفهان ديد. ضخامت اين لايه ها بين يک تا 10 متر تخمين زده شده است. در بيشتر نقاط، بر روي ماسه سنگهاي سرخ، چينه هاي دولوميتي قرار دارد كه ضخامت آن ها در ناحيه خوارسگان و در نزديكي مورچه خورت به 10 متر مي رسد. در نقاط ديگر، پايه ها كمتر بوده و حتي در بعضي نواحي از بين رفته اند. اين دولوميت ها در بخش هاي بالايي اندک اندک به دولوميت هاي آهكي، سپس به آهک هاي دولوميتي و سرانجام به آهک هاي لايه نازک تبديل مي شوند. فسيل هاي آشكار، سن اين لايه ها را در بخش آخر كرتاسه زيرين تعيين مي كنند. آهک هاي كرتاسه زيرين كه در تمامي مناطق اصفهان ديده مي شوند، داراي ضخامت هاي گوناگون بوده و ميزان آن ها افزون بر 100 متر است. در برخي از نقاط منطقه، كرتاسه زيرين با شيل هاي سبز رنگ پايان مي يابد كه ضخامت آن ها در نقاط گوناگون متغير است اين ضخامت در كوه هاي لاشتر به حدود 50 متر مي رسد. در بعضي نقاط، اين شيل ها از شيل سبز رنگ به آهک خاكستري مايل به سياه تبديل مي شود. تناوب مزبور در ناحيه نجف آباد، به ويژه در باختر معدن انجيره، به خوبي نمايان است. اين شيل ها و آهک ها داراي فسيل هاي شاخص كرتاسه زيرين هستند. چينه هاي زمين يا پايه هاي كرتاسه بالايي همانند طبقات پيش رونده بر روي سنگ هاي كرتاسه زيرين قرار گرفته اند. ترتيب قرار گرفتن اين چينه ها به اين ترتيب است که نخست ماسه سنگ هاي گلوكني دار قرار دارند. اين ماسه سنگ ها به رنگ سبز هستند و با توجه به فسيل هاي بسيار آن ها مي توان به سن اين ماسه سنگ ها پي برد. در ضمن اين چينه ديرين ترين پايه كرتاسه بالايي، يعني سنومانين را معرفي مي كند. سپس آهك هاي ضخيم لايه و ريز دانه، گاهي مارني و به رنگ خاكستري كه با فسيل هاي آشكار به چشم مي خورد. بخش زيرين اين آهك ها از Turonian و بخش پاياني آن از Senonian است. بيشتر بلندي هاي منطقه اصفهان، به ويژه در بخش هاي باختري آن، از اين گونه آهک ها تشكيل شده است. جديدترين رسوب هاي دوره كرتاسه را مي توان در كلاه قاضي اصفهان ديد و سازند هاي دوران سوم تنها در شمال و باختر اصفهان ديده شده اند. در شمال باختر اصفهان، رخ نمودهاي كوچكي از تشكيلات سنگ جوش ديده مي شود كه روي آهک هاي كرتاسه را پوشانده است. اين سنگ جوش، ابتداي رسوب گذاري دوران سوم را در اين منطقه آشكار مي سازد. روي اين سنگ جوش را آهک هاي ماسه سنگي، با فسيل مشخص نوموليت پوشانيده است كه بيان گر رسوب هاي ائوسن است. در ناحيه نجف آباد زمين هاي دوره ائوسن به طور دگرشيب در روي زمين هاي كرتاسه بالايي قرار گرفته اند. اين تشكيلات در تيران (در باختر نجف آباد)، عبارتند از: كنگلومراهاي قرمز رنگ بدون فسيل، ماسه سنگ ها و سيلت هاي قرمز رنگ يا خاكستري رنگ، آهک هاي خاكستري مايل به كرم و مارن هاي سبز يا زرد رنگ. اين مارن ها داراي ميكروفسيل هاي بسياري هستند كه سنآن ها به دوره ميوسن نسبت داده مي شود. ساير تشكيلاتي كه در زير مارن ها قرار دارند، از ائوسن و اليگوسن است. كنتاكت بين تشكيلات كرتاسه بالايي و ائوسن در تيران و به ويژه در روستاي جاجا ديده مي شود. در ناحيه هستجان، در شمال اصفهان، منظره زمين هاي دوران سوم با ناحيه نجف آباد فرق دارد. چينه زمين دوران سوم در اين ناحيه دنباله تشكيلات اين دوران در حوزه رسوبي قم است. به همين دليل تشكيلات آن ها همانند است. جنس چينه هاي زمين در دوران سوم، در هستجان، نخست تناوب نامنظمي از كنگلومرا، ماسه سنگ و مارن به رنگ هاي گوناگون قرمز تا سبز است. در اين ناحيه، مجموع اين پايه ها كه به نام LowerRedFormation ناميده مي شود، بيش از 100 متر ضخامت دارد. بر روي اين تشكيلات سرخ، آهک هاي پهناوري قرار دارد.

 منبع: /www.ngdir.ir

 

 

 

نوشته شده توسط گروه زمين شناسي استان اصفهان در ساعت 8:25 | لینک  | 

دانشمندان می گویند شباهت مکانیزم تنفس پرندگان و تمساح ها احتمالا نشان می دهد که چرا اجداد مشترک آنها توانسته اند بیش از دویست میلیون سال پیش بر روی زمین زندگی کنند.

نتیجه تحقیق این دانشمندان که در مجله ساینس (علوم) منتشر شده نشان می دهد که در تمساح ها هم مانند پرندگان، جریان هوا تنها در یک جهت حرکت می کند. ساختمان ریه پرندگان، به آنها این امکان را می دهد که در هنگام پرواز در هوایی که دارای اکسیژن اندکی است بتوانند تنفس کنند. همین مکانیزم تنفسی احتمالا به اجداد مشترک پرندگان و تمساح ها کمک کرده است که بتوانند در دوران زمین شناسی "تریاسه" که میزان اکسیژن بسیار کم بوده زنده بمانند.

دکتر "کالین فارمر" از دانشگاه یوتا به بی بی سی گفت که یافته های جدید احتمالا از رازی طولانی در این باره پرده برمی دارد.

تا کنون مشخص نبود که چرا اجداد مشترک تمساح و پرندگان که به "آرکوسور"ها شهرت دارند توانسته اند، 251 میلیون سال پیش که نسل بسیاری از موجودات کره زمین منقرض شد، به زندگی ادامه دهند.

"آرکوسور"ها بعدها به دو گروه بزرگ تقسیم شدند و در مسیرهای مختلفی تکامل پیدا کردند که در نتیجه به کروکودیل ها، دایناسورها، پتروساروسهای پرنده و در نهایت پرندگان فعلی تبدیل شدند.

یافته های جدید احتمالا از رازی طولانی در این باره پرده برمی دارد.

دکتر "کالین فارمر" از دانشگاه یوتا

جانوران تک حفره (سیناپسیدها) که بعدها به پستانداران تکامل پیدا کردند قبل از این دوره انقراض گسترده توانسته بودند در دوره زمین شناسی "پرمیان" بر روی زمین زندگی کنند. بعضی از این پستانداران زنده ماندند، اما آرکوسورها زندگی آنها را نا امن کردند.

دکتر فارمر می گوید:" آنهایی که کوچکتر بودند توانستند خود را در میان شکافها پنهان کنند و زنده بمانند و تنها بعد از نابودی دایناسورهای بزرگ در 65 میلیون سال پیش بود که این پستانداران، با جمعیت بیشتر و اندازه بزرگتر بازگشتند".

حل معما

محققان برای نشان دادن کارکرد ریه تمساح ها، میزان جریان هوا در بدن این جانوران را در حالت بیهوشی کامل اندازه گیری کردند و متوجه شدند که جریان هوا به جای اینکه به ریه این جانور "وارد" و "خارج" شود، تنها در یک مسیر حرکت می کند.

این محققان حتی آب حاوی ذرات فلورسنت را، به درون ریه تمساح های مرده تزریق کردند تا این جریان را مشاهده کنند.

محققان معتقدند که شباهت ساختمان ریه پرندگان و تمساح ها احتمالا نشان می دهد که چرا بعضی از جانوران، بهتر توانسته اند خود را نسبت به کمبود اکسیِژن در هوا، مصون نگه دارند و نسلشان از انقراض در امان بماند.

دکتر فارمر می گوید:" ما می دانیم که پرندگان در شرایط کمبود اکسیژن به خوبی می توانند تنفس کنند. آنها می توانند در ارتفاع بالا پرواز کنند اما اگر پستانداران در این ارتفاع قرار بگیرند می میرند.

این معما همیشه وجود داشت که چرا ریه پرندگان تا این اندازه متفاوت است؟ اما اکنون به گفته دکتر فارمر می توانیم به دوره اجداد مشترک پرندگان و تمساح ها برگردیم. به گفته این محقق، تحقیقات اخیر نشان می دهد که تمامی دایناسورها، اعم از گیاه خواران و گوشتخواران، همگی ریه هایی مانند ریه پرندگان داشته اند.

 

نوشته شده توسط گروه زمين شناسي استان اصفهان در ساعت 11:7 | لینک  | 

 

 کاربردهاي مهم نانوتکنولوژي در علوم زمين به خصوص نفت، معدن و محيط زيست، بررسي اين کاربردها و گسترش تحقيق و مطالعه در اين زمينه بسيار ضروري به نظر مي رسد.
   نانوتكنولوژي ديدگاه‌هاي جديد جهت استخراج بهبوديافتة نفت فراهم كرده است. اين تكنولوژي به جدايش موثرتر نفت و آب كمك مي‌كند. با افزودن موادي در مقياس نانو به مخزن مي‌توان نفت بيشتري آزاد نمود. همچنين مي‌توان با گسترش تكنيك‌هاي اندازه‌گيري توسط سنسورهاي كوچك،‌ اطلاعات بهتري دربارة مخزن بدست آورد. صنعت نفت تقريباً در تمام فرآيندها احتياج به موادي مستحكم و مطمئن دارد. با ساخت موادي در مقياس نانو مي‌توان تجهيزاتي سبكتر، مقاومتر و محكم‌تر از محصولات امروزي توليد نمود. شركت نانوتكنولوژي GP در هنگ‌كنگ يكي از پيشگامان توسعة كربيد سيليكون، يك پودر سراميكي در ابعاد نانو مي‌باشد.
   آلودگي توسط مواد شيميايي و يا گازهاي آلاينده مبحثي بسيار دشوار در توليد نفت و گاز مي‌باشد. نتايج بدست‌آمده از تحقيقات دانشمندان حاكي از آن است كه نانوتكنولوژي مي‌تواند تا حد مطلوبي به كاهش آلودگي كمك كند. در حال حاضر فيلترها و ذراتي با ساختار نانو در حال توسعه مي‌باشند كه مي‌توانند تركيبات آلي را از بخار نفت جدا سازند. اين نمونه‌ها عليرغم اينكه اندازه‌اي در حدود چند نانومتر دارند، داراي سطح بيروني وسيعي بوده و قادر به كنترل نوع سيال گذرنده از خود مي‌باشند. همچنين كاتاليست‌هايي با ساختار نانو جهت تسهيل در جداسازي سولفيد هيدروژن، آب، مونوكسيدكربن، و دي‌اكسيد كربن از گاز‌طبيعي در صنعت نفت بكار گرفته مي‌شوند. در حال حاضر مطالعاتي بر روي نمونه‌هايي از خاك رس در ابعاد نانو و جهت تركيب با پليمرهايي صورت مي‌پذيرد كه بتوانند هيدروكربن‌ها را جذب نمايند. بنابراين مي‌توان باقيمانده‌هاي نفت را از گل حفاري جدا نمود.
   
 منبع:   http://www.ngdir.ir

نوشته شده توسط گروه زمين شناسي استان اصفهان در ساعت 9:45 | لینک  | 

آيا روي مريخ حيات هست؟ يك كارشناس سازمان فضايي آمريكا (ناسا) ادعا كرده است، اين سوال كه جالب‌ترين موضوع براي هر فرد زميني است، تا پايان سال جاري ميلادي از سوي دانشمند‌ان فضايي در آمريكا پاسخ داده خواهد شد.
   به گزارش سرويس «علمي» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، ديويد مك كاي، رييس بخش اخترزيست‌شناسي در مركز فضايي جانسون ناسا در هوستون خاطر نشان كرد: واقعيت وجود حيات در سياره مريخ امسال تاييد خواهد شد و اين كشف تاريخي در مريخ انجام نمي‌شود، بلكه همين جا روي زمين با استفاده از قطعات خاك سياره سرخ كه به زمين آورده شده‌اند، صورت خواهد گرفت.
   مك كاي مي‌گويد: ميكروسكوپ‌هاي جديد قدرتمند و ساير ابزار تحقيقاتي ثابت خواهند كرد كه آيا تركيبات موجود در شهاب سنگ‌هاي مريخي مي‌تواند متعلق به فسيل‌هاي موجودات بيگانه فضايي باشد؟
   مجله سايتيفيك امريكن به نقل از اين دانشمند‌ ناسا مي نويسد: گروه تحقيقاتي ناسا با استفاده از ابزاري جديد سه شهاب سنگي را كه به احتمال زياد از مريخ هستند، با جرياني از يون‌ها بمباران خواهند كرد تا معلوم شود كه تركيبات آنها ژئولوژيكي است يا بيولوژيكي.
منبع:   http://ngdir.com
نوشته شده توسط گروه زمين شناسي استان اصفهان در ساعت 8:29 | لینک  |